2.  การทำลายชั้นฟิล์มป้องกันสนิม (Depassivation)

• สภาวะปกติ: ในคอนกรีตที่แข็งแรงจะมีค่า pH สูง (ประมาณ 12.5 - 13.5) ทำให้เกิดชั้นฟิล์มออกไซด์บาง ๆ หุ้มผิวเหล็กไว้ (Passivation Layer)  ชั้นนี้จะป้องกันไม่ให้เหล็กเกิดสนิม
• การทำลาย:  เมื่อความเข้มข้นของคลอไรด์ไอออนบริเวณผิวเหล็กเสริมถึง ค่าวิกฤต (Critical Chloride Threshold)  คลอไรด์จะเข้าทำปฏิกิริยาและทำลายชั้นฟิล์มป้องกันสนิมนี้ ทำให้เหล็กกลับเข้าสู่สภาวะ "Active" (พร้อมเกิดสนิม)

3.  การเกิดสนิมและการขยายตัวของคอนกรีต

• เมื่อชั้นป้องกันถูกทำลาย เหล็กจะทำปฏิกิริยากับน้ำและออกซิเจนที่แทรกซึมเข้ามาเกิดเป็นสนิม (Rust) หรือเหล็กออกไซด์
• ปริมาตรที่เพิ่มขึ้น:   สนิมมีปริมาตรมากกว่าเหล็กเดิมถึง 2 ถึง 6 เท่า ทำให้เกิดแรงดันภายใน (Internal Tensile Stress) 
• การแตกร้าว: แรงดันนี้จะดันให้คอนกรีตที่หุ้มเหล็กไว้ (Concrete Cover) เกิดการแตกร้าว (Cracking) หลุดร่อน (Spalling) และทำให้กระบวนการกัดกร่อนเร็วขึ้นอย่างรุนแรง 

 1.    ปฏิกิริยาแอโนดิก (Anodic Reaction): เหล็กสลายตัว (ออกซิเดชัน) ปล่อยอิเล็กตรอน
                Fe = Fe² + 2e^-

2.     ปฏิกิริยาแคโทดิก (Cathodic Reaction):   ออกซิเจนและน้ำรับอิเล็กตรอน (รีดักชัน)
                  1/2 O₂ +   H₂O + 2e^- = 2OH^-

3.     ปฏิกิริยาของคลอไรด์:   คลอไรด์จะรวมตัวกับไอออนเหล็ก (Fe2⁺) ที่เกิดขึ้นในขั้นตอนที่ 1 กลายเป็นสารประกอบคลอไรด์เชิงซ้อนที่ละลายน้ำได้ง่าย

        ทำให้เกิดสภาวะที่เป็นกรดเฉพาะที่ ซึ่งช่วยเร่งให้เหล็กสลายตัวเร็วขึ้น: 

                  Fe2⁺ + 2Cl- = FeCl² (ตามมาด้วยปฏิกิริยาไฮโดรไลซิสที่ลดค่า pH เฉพาะที่)

ด้วยเหตุนี้ การป้องกันสนิมจากคลอไรด์จึงต้องใช้ระบบ Cathodic Protection เช่น GSC SuperAnode เพื่อป้อนกระแสไฟฟ้าเข้าไปหักล้างปฏิกิริยาแอโนดิก ทำให้เหล็กกลับสู่สภาวะปลอดสนิมได้